Bitni su pravi naručioci, učesnicima u ubistvu Zorana Đinđića. To su Aleksandar Nikitović, Aleksandar Tijanić, Rade Bulatović i Dragan Jočić, uz prećutno odobravanje današnjih vlasti, valjda zbog veza koje Tijanić ima sa Srđanom Šaperom.

Svi su saglasni da ono malo glasača nije znalo šta radi u trenutku glasanja pa sada opštinska vlast treba da bude identična republičkoj, sa malim izmena i dopunama a sve sa ciljem da na „presto“ ne zasednu „ratni huškači“.

Njihov najveći strah je od kritike Vučića „sa desna“ odnosno sa srpskog stanovišta. Pritiscima i totalnom kontrolom medija Vučić se pobrinuo da jedina kritika koja eventualno sme biti upućena njemu bude od ljudi iz evro-reformskog tabora, koji su mu u suštini istomišljenici.

Proteći će još mnogo vode dok ne isplivaju konkretni dokazi da se Hrvatska i Republika Srpska mogu naslanjati jedna na drugu kao prijateljske i partnerske strane, ali u prvoj posjeti hrvatskog predsjednika Banjaluci u ovom trenutku treba vidjeti i fakte koji ohrabruju.

Osetivši se prozvanim, jer je inkriminisani „šteker“ otkrila upravo vojna služba, ministar vojske, od milošte a i šire poznat kao Bata Santos, požurio je po muštuluk kao trećeplasirani, ali će i on dobiti „bonu“. A možda sva trojica podele jednu „bonu“, radi štednje.

Najveći problem Srbije i jeste u tome što ima razoreno društvo, a bilo bi logično da se predstavnik nevladine organizacije zalaže za stvaranje što snažnijeg društva kao osnovne pretpostavke za uspostavljanje stabilnog političkog i državnog sistema.

Srbija nije nikoga napala, upravo suprotno, nju je napao NATO. Ipak, Šešelju se sudilo skoro 12 godina bez prvostepene presude i pušten je na slobodu jer su se sudsko veće uplašilo da može doći do Šešelje smrti u zatvoru ako se ne bude adekvatno lečio. Dakle, skandal nezabeležen u modernoj pravnoj istoriji.

Do juče su naši istaknuti privrednici bili nezaobilazni partneri vlade. A sada je „u kiparskom prosvetljenju“ i predsednik Republike uvideo da novac zarađen u Srbiji iznose upravo oni koji su oslonac ekonomske politike.

Neko ko ne zna ništa o odnosima EU i naše zemlje u Miloševićevom periodu, logično bi pomislio na osnovu ove formulacije, da je Milošević oružano napadao zemlje EU, uključujući  bombardovanje, uvodio joj ekonomske sankcije zbog kojih je ova potonula u bedu, ili politički izolovao od ostatka međunarodne zajednice.

Ono što je besmisleno u celoj ovoj priči jeste uplitanje nacija i država u muzičku industriju. Nažalost, to je upravo ono što akteri navedene industije često rade, nalazeći neku računicu u tome što svaki pevač sa ovih prostora može da predstavlja svaku od zemalja sa ovih prostora.