Srpsko nacionalno veće KiM: Politika Srbije ne vodi se iz Beograda nego iz Berlina, Briselski sporazum i Francusko-nemački plan su jasan dokaz tome

Obeležavanje Vidovdana ove godine na Gazimestanu proteklo je u većem broju prisutnih u odnosu na prethodne godine. Bila je prisutna pre svega srpska mladež iz tzv. centralne Srbije, brojnih gradova Beograda, Valjeva, Kraljeva, iz Crne Gore i iz inostranstva. Na skupu nisu primećeni članovi tzv. Srpske liste kao ni Vučićevi jurišnici iz Ćacilenda.

Privedeni Srbi govore o nezapamćenom izlivu besa i mržnje agresivnih „kosovskih policajaca“

Po završetku liturgije kada se najveći deo građana razišao kosovska policija je bez ikakvog razloga privela uz žestoke mere prinude i batinanja, torture i mučenja srpsku mladež. Nikakvih simbola, majica, plaketa, nacionalnih rekvizita kod građana nije bilo jer nisu hteli da daju povoda za intervenciju kosovske policije. Privedeni Srbi govore o nezapamćenom izlivu besa i mržnje agresivnih kosovskih policajaca uz primoravanje uhapšenih da viču „Kosovo republika“.

Ovakva slika odudara od one koju je predstavnik delegacije srpskih studenata iz Beograda Mihailo Marković sa Pravnog fakulteta nedavno izjavio govoreći o skladnom odnosu Srba i Albanaca u Prištini. Malo tužno, imajući u vidu da Srba u Prištini nema.

Malo je čudan i postupak srpskih mitropolita koji su odmah po završetku liturgije seli u svoje besne džipove ostavljajući verujuću srpsku mladež na milost i nemilost dželatima u uniformi kosovskih policajaca. Sama reakcija Eparhije raško-prizrenske na hapšenje srpske omladine je bila zakasnela i to tek posle prozivki Srpskog nacionalnog foruma.

Beograd mora da primeni princip reciprociteta i u hapšenju, i u ekonomiji, i u registarskim tablicama i ličnim dokumentima

Reakcija zvaničnog Beograda je već uobičajena. Zapomaganje, cviljenje, jadikovanje, kukumavčenje... Ako Beograd stvarno misli, a po Ustavu Republike Srbije je dužan, da zaštiti Srbe na Kosovu i Metohiji, mora da primeni princip reciprociteta i u hapšenju, i u ekonomiji, i u registarskim tablicama i ličnim dokumentima. Takav odgovor vlasti u Prištini jedino razumeju. Prenemaganja Beograda uz optužbe na račun Kurtija nisu svrsishodna. Zbog ispoljene nemoći samo još više podstiču teror nad Srbima a premijeru kosovske vlade zbog nasilja nad Srbima kod albanskog življa samo podižu rejting. Inače, pre dve godine u okviru svojih pet tačaka pomoći Srbima na Kosovu i Metohiji Aleksandar Vučić je obećao u tački 5 da će javni tužilac Srbije da procesuira sve vinovnike nasilja nad Srbima na prostoru južne srpske pokrajine. Po običaju slagao je, jer je 2016. godine mimo važećeg Ustava Republike Srbije sa Isom Mustafom potpisao dokument kojim se Srbija odriče pravne nadležnosti nad stanovnicima Kosova i Metohije.

A možda sve to i nije nimalo neobično. I Aleksandar Vučić i Aljbin Kurti su miljenici, bolje reći marionete, Berlina. U Beogradu je stalni savetnik nemačke vlade koja ga i plaća i koji se samo šeta od Nemanjine ulice do Andrićevog venca idući putem funkcija koje zauzima Aleksandar Vučić. Godine 1914. Kraljevina Srbije je odbila ponudu Beča da na tlu Kraljevine istražuju ubistvo Franje Ferdinanda, a danas je vladar Srbije dragovoljno nemačke službenike udomio u okviru svoje administracije. Nažalost, ali tako jeste, državna i nacionalna politika Srbije ne vodi se iz Beograda nego iz Berlina. Briselski sporazum, Francusko-nemački plan su jasan dokaz tome.

Ako Vučić politički preživi, Srbi na Kosovu i Metohiji fizički neće

Zato jedini način da se zaustavi egzodus, teror, nasilje i progon Srba iz južne srpske pokrajine jeste odlazak sa vlasti kriminalnog, diktatorskog, izdajničkog i marionetskog režima Aleksandra Vučića. Ako on politički preživi, Srbi na Kosovu i Metohiji fizički neće.

Informativna služba Srpskog nacionalnog veća KiM