„Otadžbina“: Opasni pokušaji predstavljanja srpskih svetinja i istorije kao dela „kosovske kulturne baštine“

Narodni pokret Srba sa Kosova i Metohije najoštrije osuđuje pokušaj falsifikovanja istorije od strane zvaničnih vlasti iz Prištine tako da se Pećka patrijaršija tumači kao nasleđe tamo neke romansko-vizantijske kulture, a ne da je srpska zaostavština.

Doduše, to nije jedini pokušaj otimanja srpskih svetinja. Imali smo prilike da vidimo u zadnje vreme da se tako srpska crkva u mestu Gornje Vinarce kod Kosovske Mitrovice naziva katoličkom crkvom, a takođe i crkve u selu Krpimej opština Podujevo kao i crkva u Perkovcu opština Zubin Potok gde pojedinici iz vlasti samoproglašene republike Kosovo ove crkve nazivaju katoličkim. One ne samo da nisu katoličke nego na tim prostorima katoličko stanovništvo nikada nije živelo.

Ipak ono što je najvažnije jeste koliko mi sami pre svega naša istorijska nauka daje politički prostor Albancima za manipulacije. U srpskim školama kako osnovnim tako i srednjim po diktatu bečko-berlinske škole uči se da su Albanci potomci Ilira što nikada i nigde nije istorijski potvrđeno

Ipak ono što je najvažnije jeste koliko mi sami pre svega naša istorijska nauka daje politički prostor Albancima za manipulacije. U srpskim školama kako osnovnim tako i srednjim po diktatu bečko-berlinske škole uči se da su Albanci potomci Ilira što nikada i nigde nije istorijski potvrđeno. Još se uči da su divlja slovenska plemena, znači mi, izvršili nasilje i zločine nad domicilnim stanovništvom na prostoru Balkana na osnovu čega sledi naravoučenije da smo mi Srbi potomci genocidnog naroda što je notorna laž. Ovakvo istorijsko učenje daje Albancima politički prostor da otimaju srpsku teritoriju jer, zaboga, oni kao naslednici Ilira samo ispravljaju istorijsku nepravdu.

Neverovatno je čudna stvar da naša istorijska nauka ne prati najnovija arheo-genetska istraživanja kao što recimo to rade Bošnjaci i Hrvati. Njihova nauka slovi da su upravo oni ti koji nastavljaju nasleđe Ilira dokumentujući to tako da oni u genetskom smislu nasleđuju ilirski gen koji na ovim prostorima postoji više od 20 hiljada godina. Na stranu što je i genetski sastav i Srba, Hrvata i Bošnjaka sličan.

Naša istorijska naukao o tome ćuti, ne govori. Razlozi nisu jasni. Mi nemamo nijednu knjigu napisanu o istoriji srpskog naroda u Albaniji iako je dobar deo tj. više od pola toponima srpskog porekla

Naša istorijska nauka nam ne objašnjava šta se desilo pod Rimljanima sa balkanskim narodima Ilirima, Dačanima i Tračanima. Jedan deo je romanizovan a drugi nije. A iz drugog dela po Rimljanima nazivanih Varvarima je potekao dobar deo rimskih careva. Još je u trećem veku jermenski istoričar Mojsije Horenski navodi da Iliri, Tračani i Dačani govore jednim te istim jezikom. Neobična stvar je da je genetski sastav Srba i Rumuna bliži nego genetski sastav Srba i Rusa. Nikakva istorijska objašnjenja nemamo za to.

Nemamo ni za to kako i zbog čega su Sloveni napustili prostore iza Karpata tj. prostore današnje Nemačke u kojima postoje ostaci naroda zvani Lužički Srbi. Istorija nam ne daje i ne pokazuje kako i na koji način surovo i brutalno se franački kralj Karlo Veliki i njegovi naslednici obračunavali sa baltičkim Srbima Bodrićima, Obodritima. Možda su i progoni bili jedan od razloga Slovena za dolazak na Balkansko poluostrvo.

Svima je poznato da se politički zahtevi potkrepljuju navodnim istorijskim činjenicama iz tog razloga Nemci kako iz Beča tako i Berlina su se žestoko trudili da naprave Albaniju kao državu tako da su pre više od 100 godina istima podarili i pismo i zvaničan jezik odnosno preovlađujući dijalekat. Do tada na severu Albanije živelo je pleme Gege a na jugu Toske. Međusobno se nisu razumeli. Nemci su ih primorali i od jednih uzeli pismo a drugima nametnuli dijalekat. Čak su im pisali istoriju pa je tako Đurađ Kastriotić kod Albanac poznat kao Skenderbeg postao njihov nacionalni junak mada svi argumenti i dokazi govore da je on bio Srbin. Njegovo prezime je Branilović, otac mu je sahranjen u manastiru Hilanar gde postoji i njegov nadgrobni spomenik. I njegov rođeni brat Repeša sahranjen je u Hilandaru opet sa prisutnim nadgrobnim spomenikom. Sam Đurađ Kastriotić Branilović sahranjen je u pravoslavnoj crkvi Sv. Nikole u Lješu. Komandat njegove vojske zvao se Petar Golemi što jasno govori da nije Albanac. Kao što su i njegovu vojsku ovenčanu u borbi protiv Turaka činili mahom Srbi.

Srbija kao država ne sme da dozvoli Albancima da se kroz zločin i nasilje dočepaju teritorije. Zločin i nasilje se kažnjavaju a ne nagrađuju. Nikakve evropske integracije kao utešna nagrada Srbima ne može da opravda gubitak Kosova i Metohije

Naša istorijska naukao o tome ćuti, ne govori. Razlozi nisu jasni. Mi nemamo nijednu knjigu napisanu o istoriji srpskog naroda u Albaniji iako je dobar deo tj. više od pola toponima srpskog porekla. Uostalom, bugarska istoričarka Teodora Toleva koristeći bečke arhive napisala je izvanrednu knjigu kojom je pokazala kao je Austro-ugarska stvarala albansku naciju na štetu srpskih državnih i nacionalnih interesa.

Narodni pokret Srba sa Kosova i Metohije u više navrata je pokretao ideju da se u Beogradu napravi muzej srpskog stradanja na Kosovu i Metohiji. Zločini, progoni, silovanja, egzodus srskog naroda traje više od tri veka. Upravo na taj način i tim postupcima Albanci su osvojili prostor južne srpske pokrajine. Favorizovani i privilegovani od strane turskih vlasti nekažnjeno su sprovodili nasilje nad Srbima. To isto su činili za vreme nemačkih okupacija u Prvom i Drugom svetskom ratu. Komunistička vladavina za vreme Josipa Broza pa i kasnije napravila je jeziv egzodus i iseljavanje Srba sa Kosova i Metohije. Pa i danas od 1999. godine na ovamo Kosovo i Metohija se uporno i permanentno prazni od Srba.

Srbija kao država ne sme da dozvoli Albancima da se kroz zločin i nasilje dočepaju teritorije. Zločin i nasilje se kažnjavaju a ne nagrađuju. Nikakve evropske integracije kao utešna nagrada Srbima ne može da opravda gubitak Kosova i Metohije. Budućim generacijama taj žig sramote, neuspeha i prihvatanja amenestije zločina nad sopstvenim narodom ne može da vodi u svetlu budućnost. Iz tog razloga posebna je odgovornost na istorijskoj nauci ne da iskivljuje nego samo da govori istinu o događajima koji su se desili na prostoru Balkana zadnjih dve hiljade godina. Uostalom, DNK struktura kostiju stanovnika iz Lepenskog vira umnogome se poklapa sa DNK strukturom današnjeg stanovništva Srbije. Jer istina je najvažnije oružje u rukama i srpske nacije i srpske države.

Kako radili tako nam Bog pomogao.

Kosovska Mitrovica
16.04.2026. godine